Πώς;

Από μικρός χωνόμουν στην αγκαλιά σου και κράταγα το χέρι σου σφιχτά... Γιατί να μου γλιστρήσεις έτσι αυτή τη φορά;

Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία μου ανάρτηση το γνωρίζω αυτό. Ενώ δε σταμάτησα να σας διαβάζω όλον αυτόν τον καιρό δεν είχα και πολλή όρεξη να σχολιάσω ή να γράψω κάτι. 

Η τελευταία χρονιά δυστυχώς ήταν από τις χειρότερες της ζωής μου. Πιέστηκα όσο δεν πάει και έφτασα τόσο πολύ στα όριά μου που νομίζω πλέον δεν αισθάνομαι και πολλά. Ένας φοβερός μηχανισμός με προστατεύει και δεν αφήνει τίποτα να με διαπεράσει. Εν ολίγοις ό,τι συμβαίνει πλέον στη ζωή μου συμβαίνει σαν πίσω από ένα χοντρό γυαλί... Είναι πιο θαμπά, όλα, καλά και κακά, έχουν χάσει την ψυχή τους, τη δύναμή τους.

Ξεθωριασμένα αισθήματα και συναισθήματα. Σαν σε playback. Σαν να μην έχω τον έλεγχο νιώθω. Αυτόματος πιλότος, η ζωή συμβαίνει και εγώ ακολουθώ. Δεν με κακίζω όμως. Θα μου αναγνωρίσω ότι έχω περάσει δύσκολα, ακόμα και αν τα προβλήματά μου ήταν τα περισσότερα στο μυαλό μου και ίσως μόνο εκεί... Ομοφυλοφιλία, κοινωνία, αποδοχή και μαλακίες... Μα πόσο μαλακίες όμως ε; Αργά το κατάλαβα. Χρειάστηκε ένα γερό ταρακούνημα για να καταλάβω τι μετράει στη ζωή, τι σημαίνει πρόβλημα. Μπορώ να πω ότι έχω πάψει να παλεύω πια με αυτά τα μαλακισμένα φαντάσματα του παρελθόντος. Στην τελική σε όποιον αρέσουμε, το λέω και το εννοώ. 

Ο άνθρωπος αλλάζει ή ωριμάζει; Και με τι κόστος;  

Πριν μερικούς μήνες έχασα ξαφνικά τον πατέρα μου... Από το πουθενά, έφυγε και μας άφησε. ΜΕ άφησε. Τόσο απλά. Θεωρούμε τους ανθρώπους δεδομένους στη ζωή μας, ιδιαίτερα αυτούς που αγαπάμε πιο πολύ ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούμε και χαιρόμαστε καθημερινά. Και είναι λογικό: Για ποιο γαμημένο λόγο να σκέφτεσαι αυτόν που αγαπάς να αρρωσταίνει, να πονάει να πεθαίνει; Αναπόφευκτα λοιπόν δεν εκτιμάς ότι τους έχεις όσο θα έπρεπε...

Έτσι και ΄γω. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ μέτραγε ο μπαμπάς μου στη ζωή μου. Έφυγε χωρίς να προλάβω να του πω όσα ήθελα.. Να τον δω μεγαλύτερο και ακόμα σοφότερο, αν ήταν δυνατό αυτό... Να με δει ευτυχισμένο... Δεν ξέρω πώς στο καλό μπορεί κάποιος να συνηθίσει να ζει με κάτι τέτοιο. Μου λείπει όλο και πιο πολύ όσο περνάει ο καιρός... Αντί να αισθάνομαι καλύτερα μέρα με τη μέρα νιώθω το κενό να παγιώνεται. Σαν μια τρύπα μέσα στην ψυχή μου, που δε μπορεί να τη γεμίσει τίποτα, ούτε υπάρχει κάτι να απαλύνει τον πόνο... Δεν το δείχνω. Δε μπορώ άλλωστε, δε θέλω. Δε θέλω να το σκέφτομαι! Το έχω μπλοκάρει, ναι!

Το μόνο που κάνω είναι να μην το σκέφτομαι. Καταφέρνω πάρα πολύ καλά να το ξεχνάω, να το κάνω πέρα. Έτσι είχα μάθει άλλωστε, να καταπνίγω τον πόνο μια ζωή. Όταν πονούσα προσπαθούσα πάντα να το ξεχνάω. Όταν έβγαινε στην επιφάνεια το βίωνα για λίγο, μερικά λεπτά τη φορά και πάλι προσπαθούσα να το ξεχάσω. Έχω γίνει πολύ καλός σε αυτό λοιπόν. Κι έτσι θα συνεχίσω... Θα το θυμάμαι, θα το ξεχνώ και πάλι πίσω, γιατί πραγματικά δεν ξέρω άλλο τρόπο να το διαχειριστώ... Και πόσο μάλλον τώρα που υπάρχουν άτομα που με χρειάζονται, πιο πολύ από όσο χρειάζομαι εγώ κανάκεμα... Όταν νιώσω ότι είναι καλά αυτοί θα αφήσω το θηρίο της απώλειάς μου να βγει στην επιφάνεια... Ίσως μπορέσω τότε επιτέλους να πενθήσω.

Δε μπορώ να πιστέψω ότι σου αφιερώνω τα τραγούδια που αγαπούσες χωρίς να είσαι εδώ :(