Ήταν 1998. Μόλις είχα τελειώσει το δημοτικό. Λίγο καιρό πριν είχα αρχίσει να έχω ερωτικές σκέψεις και διαθέσεις τις οποίες ικανοποιούσα με φοβερή επιτυχία... μόνος μου! Οι υποψίες ότι σκεφτόμουν λίγο διαφορετικά από τα τότε φιλαράκια μου ήταν υπαρκτές. Απλά δεν είχα δώσει ένα όνομα, δεν είχα βάλει ακόμα ταμπέλα. Δεν ήξερα τι ήταν αυτό που ένιωθα, αν θα έμενε για πάντα, και πόσο θα επηρέαζε τη ζωή μου.
Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς έλαβαν χώρα δύο από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής μου. Από τη μία έλαβα ως δώρο τον πρώτο μου ηλεκτρονικό υπολογιστή, κάτι που έμελλε να με διαμορφώσει μία και για πάντα, αφού τελικά το έκανα επάγγελμα. Και από την άλλη... γνώρισα τον - ας τον πούμε για λόγους προστασίας προσωπικών δεδομένων - Δημήτρη.
Τον Δημήτρη τον γνώρισα στο θερινό cinema... Είχα πάει να παρακολουθήσω μόνος μου ( από τότε διαφαινόταν η σφυριά που είχα στο κεφάλι ) μία ταινία δράσης. Στο διπλανό κάθισμα ήρθε και κάθισε ένα παιδάκι που δεν γνώριζα. Και που είναι το περίεργο θα μου πείτε... Μιας και μεγάλωσα σε χωριό, ήξερα όλα τα παιδάκια που ήταν της ηλικίας μου. Το παιδάκι αυτό, δεν το γνώριζα... Ήταν πιο κοντό από μένα, μελαχρινό, με κάτι τεράστια γυαλιά μυωπίας. Δεν ήταν χοντροί οι φακοί, απλά είχαν τεράστια διάμετρο και ο σκελετός ήταν χρυσαφής με τμήματα που ήταν κόκκινα πράσινα και κίτρινα! Σαν να τον βλέπω μπροστά μου!!!
Από τα πρώτα λεπτά της ταινίας αποκαλύφθηκε ότι ο Δημήτρης την είχε ξαναδεί! Διαρκώς λοιπόν έκανε "ΟΥΑΟΥ" και ξανά "ΟΥΑΟΥ" και έλεγε απευθυνόμενος σε μένα χωρίς όμως να με γνωρίζει "κοίτα τώρα τι θα γίνει, κοίτα!"
Η αλήθεια είναι ότι με είχε εκνευρίσει πάρα πολύ! Άρχισα να ρωτάω το ποιόν του, από που μας ήρθε και τι γύρευε στο χωριό. Μου είπε ότι τον λέγανε Δημήτρη, ότι είναι από την Αθήνα και ότι είχε μετακομίσει με την οικογένειά του στο χωριό επ' αόριστον, μιας και ο πατέρας του καταγόταν από εκεί, και γύρναγε πλέον με τη φαμίλια στα πάτρια εδάφη για να ανοίξει μια επιχείρηση.
Όχι δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Δεν ήξερα τότε τι είναι έρωτας. Θυμάμαι μόνο ότι στο τέλος της βραδιάς και αφού δεν είχα παρακολουθήσει ούτε σκηνή από την ταινία, πως ήθελα απεγνωσμένα να τον ξαναδώ για να παίξουμε. Μάλιστα προσφέρθηκα χύμα να γίνουμε φίλοι μιας και ήταν καινούργιος και δεν θα ήξερε κανέναν. Χάρηκε πάρα πολύ, και κανονίσαμε να παίξουμε την επόμενη κιόλας μέρα. Δώσαμε ραντεβού στη γειτονιά του το απόγευμα. Κινητά φυσικά δεν υπήρχαν, οπότε ο υπογράφων χοροπήδαγε κάτω απ' το σπίτι του παιδιού αυτού φωνάζοντας "Δημήηηηηητρη! Δημήηηηηητρη! Κατέβα να παίξουμε, ήρθα!"
Τι ωραία χρόνια! Τι ανεμελιά! Καλοκαίρι! Ζέστη! Θάλασσα! Και ο Δημήτρης! Το παιδί που έμελλε να δώσει χρώμα στη ζωή μου για πολύ πολύ καιρό! Το καλοκαιράκι πέρασε με παιχνίδι στους δρόμους, στο sega, στο δωμάτιό του. Δεν υπήρχε τίποτα μα τίποτα το ξεκάθαρα ερωτικό! Απλά ήθελα να τον βλέπω, να τον περιτριγυρίζω, να τον προσέχω, να τον νοιάζομαι. Η σχολική χρονιά ξεκίνησε και ω εκ του θαύματος ήμασταν συμμαθητές στο ίδιο τμήμα! Κάτσαμε φυσικά στο ίδιο θρανίο, τον είχα υπό την προστασία μου. Λεπτό δεν πέρναγε χωρίς τη μυρωδιά του!
Δεν ήξερα γιατί το έκανα, τι μου συνέβαινε, ούτε έκανα πονηρές σκέψεις. Δεν υπήρχε καμία σκοπιμότητα, καμία πονηριά, κανένας απώτερος στόχος. Ήθελα απλά να είμαι μαζί του. Δεν είχα καταλάβει τίποτα μα τίποτα ούτε και 'γω ο ίδιος!
Η Α' Γυμνασίου τελείωσε και ξανάρθε το γλυκό καλοκαίρι. Ο Δημήτρης υποδέχθηκε ένα φίλο του από το εξωτερικό, οι γονείς τους όπως μου είχε πει, ήταν φίλοι και έτσι θα τον φιλοξενούσε για λίγες μέρες. Ως καλός οικοδεσπότης του αφιέρωνε κάθε ώρα και λεπτό. Κάθε στιγμή για να περάσει καλά ο ξενομερίτης.
Η λέξη ΣΚΥΛΙΑΣΑ δεν μπορεί να περιγράψει, ούτε καν να πλησιάσει το πως ένιωσα! Ήθελα να πεθάνω, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, να ανοίξω μία τρύπα και να κλειστώ μέσα. Είχα περάσει κάθε μέρα του τελευταίου χρόνου μαζί του, γύρω του, και ξαφνικά είχαν περάσει δύο ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ μέρες που δεν τον είχα δει καθόλου. Φυσικά ο Δημήτρης δεν είχε καταλάβει τίποτα, για αυτόν δεν έτρεχε κάτι, είχε αφοσιωθεί στο φίλο του και πολύ απλά όταν αυτός έφευγε θα γύρναγε σε μένα.
Τρελάθηκα. Πήγα και τον έπιασα και άρχισα να τον κράζω. Δεν ήξερε γιατί! Ούτε εγώ! Χωρίς λόγο και αιτία άρχισα να τσακώνομαι μαζί του, είχα φρικάρει. Το παιδί τα είχε χάσει. Ο κολλητός του για ένα χρόνο ξαφνικά βάρεσε μπιέλα και τον έδιωχνε από κοντά του. Νόμιζε ότι ήμουνα τρελός - με το δίκιο του! - και φρίκαρε!!! Έτσι τον έχασα!
Δεν μίλαγε. Εγώ του είπα ότι δεν ήθελα να τον ξαναδώ και ότι είναι πολύ μαλάκας. Μέρες μετά όταν μου πέρασε ο θυμός ένιωσα για πρώτη φορά τον πιο απίστευτο πόνο στη ζωή μου. Αδικαιολόγητα πολύ. Τότε δεν ήξερα γιατί πόναγα. Δεν μπορούσα να εντοπίσω την πηγή όλων αυτών των συναισθημάτων. Ήξερα ότι είχα χάσει τον κολλητό μου, όμως το μέγεθος της απώλειας ήταν εξωπραγματικό για μένα. Λέω μόνο, ότι στη Β' Γυμνασίου... πάτωσα!
Χρόνια μετά έμελλε να καταλάβω ότι αυτή ήταν η πρώτη ερωτική μου απογοήτευση. Τότε δεν το ήξερα, δεν ήξερα ακόμα ποιος είμαι, ήξερα για αγοράκι με κοριτσάκι, όμως εγώ και ο Δημήτρης; Μπα...
Καλή του ώρα όπου και να είναι, τον ευχαριστώ που με έκανε για πρώτη φορά στη ζωή μου να νιώσω όλα αυτά τα συναισθήματα μαζί! Να νιώσω για πρώτη φορά ζωντανός!
Στα ηχεία:
Στα ηχεία:
