Η αποθήκη

Είναι πραγματικά εκπληκτικό πως η ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να χωρέσει σε μια αποθήκη. Φωτογραφίες, αναμνηστικά, παιχνίδια, ρούχα, βιβλία και τετράδια, όλα όσα έφτιαξε, άγγιξε κι αγάπησε ένας άνθρωπος, ΟΛΑ σε ένα τόσο δα δωματιάκι.

Γεννιέσαι, μεγαλώνεις και είσαι ξαφνικά πόσο; Τριάντα χρονών; Κάπου εκεί. Πήγες Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο. Σχολή. Ύστερα φαντάρος και μετά δουλειά. Μικρά κειμήλια μιας ολόκληρης ζωής στοιβάζονται μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο σε αυτήν την αποθηκούλα. Τα τετράδια του Δημοτικού, η κλασική φωτογραφία με την αγαπημένη σου δασκάλα και τους συμμαθητές σου. Κάποιους τους έχασες, με κάποιους μιλάς. Κάποιοι ίσως και να έφυγαν... Γιατί;

Ύστερα άλλα, φωτογραφίες με μαγκιές του Λυκείου. Ένα τσιγάρο στο χέρι, και ύφος ψυχρό. Οι σημειώσεις από τη σχολή. Γράμματα από παλιές αγάπες που ΔΕΝ πήγαν σε κανέναν παράδεισο. Τα φοιτητικά σου έπιπλα και μέσα στα συρτάρια τους, τα τηλεκατευθυνόμενά σου. Όλα ανακαταμένα. Όπως η ζωή σου. Μπουρδέλο.

Και ξαφνικά συνειδητοποιείς τι; Τι έκανες, ποιος είσαι; Πού στο διάολο πηγαίνεις; Πώς μπορεί ρε γαμώτο όλη σου η ζωή, όλη σου η ύπαρξη να είναι πέντε - δέκα μαλακίες σε μια υπόγεια αποθήκη; Τι στο διάολο κάνεις εδώ πέρα; Τι θα μείνει τελικά; Τι είσαι τελικά εσύ ο ίδιος;

Είναι τραγικό να νιώθεις κάτι τέτοιο. Ψάχνεις τι μένει. Δεν μένει τίποτα μαλάκα. Ας πάρει φωτιά η γαμημένη αποθήκη. Αυτή που έχει όλα αυτά που σε φέραν εδώ και που σε γυρνάνε πίσω. Δεν παλεύεται ρε γαμώτο. Δεν μπορεί να χωράει μια ζωή εκεί...

Τι στο διάολο μένει τελικά;

Στα ηχεία: