Μοναξιά και Ελπίδα

Δεν ξέρω τι ακριβώς ήθελα να πω ξεκινώντας αυτήν την ανάρτηση... Γι 'αυτό και θα είναι μπερδεμένη και περίεργη! Ζητώ συγγνώμη.

Μπήκε η νέα χρονιά και είμαι πιο αισιόδοξος από ποτέ. Αισθάνομαι πολύ καλά. Το 2009 ήταν μια δύσκολη χρονιά για μένα από όλες τις απόψεις. Τώρα είμαι αρκετά καλύτερα. Από το 2008 μέχρι και την επιστροφή μου στην Ελλάδα το 2009 βρισκόμουν στο εξωτερικό για ακαδημαϊκούς λόγους. Η επιστροφή με βρήκε με πολύ καλή διάθεση. Είχα αλλάξει. Κάθε τι που ζούμε μας πλάθει, επηρρεάζει αυτό που είμαστε.

Πριν ζήσω έξω ούτε που σκεφτόμουν να αποκαλύψω σε κάποιον πως είμαι ομοφυλόφιλος. Στα 22 μου χρόνια και το μόνο που μου γέμιζε τη ζωή ήταν το αντικείμενο των σπουδών μου στο οποίο είχα πέσει με τα μούτρα (εξ ου και το εξωτερικό), λίγο περιστασιακό σεξ, έτσι για να ρυθμίζονται οι ορμόνες και μελαγχολία. Πολλή μελαγχολία. Πολλή.

Δεν είχα τίποτα να περιμένω, τίποτα να ελπίζω. Οι μέρες περνούσαν και απλά τις μετρούσα. Ζούσα περιμένοντας να ζήσω; Όνειρα, μόνο όνειρα έκανα, να ήμουν αλλιώς, να ζούσα αλλού, μια διαρκής άρνηση αυτού που είχα και επιθυμία για το "κάτι άλλο". Είχα την οικογένειά μου, δε μου αρκούσε φυσικά. Είχα τους φίλους μου, δε μου αρκούσε φυσικά. Έψαχνα απεγνωσμένα να βρω έναν άνθρωπο να ταιριάξω να περνάμε χρόνο μαζί, μια σχέση έλεγα...

Πόσο γελασμένος και κομπλεξικός ήμουν τότε. Γνώρισα αρκετό κόσμο, πήγα βόλτες ήπια καφέδες. Με κάποιους το προχώρησα και λίγο παραπέρα, συνέχισα να βγαίνω. Κατέληγα όμως να απορρίπτω άτομα που μόνο τώρα μπορώ να αναγνωρίσω πόσο τα αδίκησα. Έψαχνα κάτι να μου ταιριάζει απόλυτα, κάποιον να αισθάνεται και να είναι ακριβώς αυτό που θέλω εγώ, και ενώ τώρα καταλαβαίνω πόσο επιφανειακός ήμουν, τότε φάνταζε λογικό. Αυτό ήταν, έτσι ΕΠΡΕΠΕ να είναι τα πράγματα. Απέρριψα τα καλύτερα παιδιά - χωρίς υπερβολή - για λόγους που ντρέπομαι να πω ακόμα και πίσω από την ανωνυμία που προσφέρει αυτό το blog.

Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα τώρα; Πόσο πολύ αλλάζουμε; Ευτυχώς! Έζησα έξω περνώντας μια από τις δυσκολότερες φάσεις τις ζωής μου. Επαναπροσδιόρισα τα πάντα. Ωρίμασα. Τίποτα δε μου έδειχνε το διάστημα που ήμουνα εκεί πόσο θα με άλλαζε αυτό, για πάντα και προς το καλύτερο. Λόγω των συνθηκών έζησα την Μοναξιά. Κι ενώ μέχρι πρότεινος ήταν απλά ψυχική, δηλαδή είχα έναν περίγυρο όμως ένιωθα μοναξιά μέσα μου, εκεί βίωσα την ολοκληρωτική, πλήρη και απόλυτη μοναξιά! Μακριά από κάθε γνωστό και φίλο, χιλιάδες χιλιόμετρα, και επιπλέον για λόγους που δεν μπορώ να περιγράψω τώρα, ζούσα απλά με τη δουλειά μου. Δουλειά - σπίτι, σπίτι δουλειά, σε μια χώρα που δεν μιλούσα τη γλώσσα, σε ένα άδειο ξενοδοχείο. Ο καιρός πέρασε με ταινίες και βιβλία. Φθορά.

Νόμιζα ότι οι μέρες που ζούσα ήταν ό,τι χειρότερο μου είχε συμβεί, μέρες χαμένες για πάντα από τη ζωή μου. Που να 'ξερα σε τι επίπεδα συνειδητότητας θα με έφερναν. Επιστρέφοντας απ'έξω, νέος εγώ, έβαλα νέες προτεραιότητες. Είχα μάθει με τον πιο σκληρό τρόπο τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο, τι μετράει για μένα και τι θέλω από τη ζωή μου.

Σταμάτησα να είμαι το φοβισμένο πλασματάκι που θα πέθαινε μόνο του επειδή ήταν ομοφυλόφιλος. Έμαθα ότι στη ζωή πρέπει να κυνηγάμε αυτό που θέλουμε. Για τα περισσότερα πράγματα, αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου για αυτό που πραγματικά θες στη ζωή σου, η ζωή, σου τα προσφέρει... λένε! Έπαψα να αφήνομαι στη μοίρα μου. Είπα σε δύο καλούς φίλους ποιος πραγματικά είμαι. Τους έδειξα όλο μου το είναι και με δέχτηκαν.

Μπορώ και ατενίζω το μέλλον με Ελπίδα, ελπίζω ότι κάτι θα απογίνω και 'γω, με κάποιον θα μοιραστώ τη ζωή μου, με κάποιον θα γεράσω παρέα. Κάποιον θα αγαπήσω και θα με αγαπήσει και θα περάσουν τα χρόνια. Η οικογένεια μου θα μάθει για μένα, θα με δεχτεί, και τίποτα καλύτερο στον κόσμο!

Δεν ξέρω αν κάτι από αυτά θα γίνει τελικά, όμως μπορώ να ελπίζω, έχω κάτι να περιμένω. Είμαι πιο έτοιμος από ποτέ να ζήσω, είμαι δυνατός! Στα 24 μου, κάνω μια καινούργια αρχή, ξαναγεννήθηκα και αρχίζω να ζω!

Στα ηχεία: