Θέλω

Θέλω να γίνω
αυτός που ήμουν
όταν ήθελα να γίνω
αυτός που είμαι τώρα.

Στα ηχεία:

Μοναξιά και Ελπίδα

Δεν ξέρω τι ακριβώς ήθελα να πω ξεκινώντας αυτήν την ανάρτηση... Γι 'αυτό και θα είναι μπερδεμένη και περίεργη! Ζητώ συγγνώμη.

Μπήκε η νέα χρονιά και είμαι πιο αισιόδοξος από ποτέ. Αισθάνομαι πολύ καλά. Το 2009 ήταν μια δύσκολη χρονιά για μένα από όλες τις απόψεις. Τώρα είμαι αρκετά καλύτερα. Από το 2008 μέχρι και την επιστροφή μου στην Ελλάδα το 2009 βρισκόμουν στο εξωτερικό για ακαδημαϊκούς λόγους. Η επιστροφή με βρήκε με πολύ καλή διάθεση. Είχα αλλάξει. Κάθε τι που ζούμε μας πλάθει, επηρρεάζει αυτό που είμαστε.

Πριν ζήσω έξω ούτε που σκεφτόμουν να αποκαλύψω σε κάποιον πως είμαι ομοφυλόφιλος. Στα 22 μου χρόνια και το μόνο που μου γέμιζε τη ζωή ήταν το αντικείμενο των σπουδών μου στο οποίο είχα πέσει με τα μούτρα (εξ ου και το εξωτερικό), λίγο περιστασιακό σεξ, έτσι για να ρυθμίζονται οι ορμόνες και μελαγχολία. Πολλή μελαγχολία. Πολλή.

Δεν είχα τίποτα να περιμένω, τίποτα να ελπίζω. Οι μέρες περνούσαν και απλά τις μετρούσα. Ζούσα περιμένοντας να ζήσω; Όνειρα, μόνο όνειρα έκανα, να ήμουν αλλιώς, να ζούσα αλλού, μια διαρκής άρνηση αυτού που είχα και επιθυμία για το "κάτι άλλο". Είχα την οικογένειά μου, δε μου αρκούσε φυσικά. Είχα τους φίλους μου, δε μου αρκούσε φυσικά. Έψαχνα απεγνωσμένα να βρω έναν άνθρωπο να ταιριάξω να περνάμε χρόνο μαζί, μια σχέση έλεγα...

Πόσο γελασμένος και κομπλεξικός ήμουν τότε. Γνώρισα αρκετό κόσμο, πήγα βόλτες ήπια καφέδες. Με κάποιους το προχώρησα και λίγο παραπέρα, συνέχισα να βγαίνω. Κατέληγα όμως να απορρίπτω άτομα που μόνο τώρα μπορώ να αναγνωρίσω πόσο τα αδίκησα. Έψαχνα κάτι να μου ταιριάζει απόλυτα, κάποιον να αισθάνεται και να είναι ακριβώς αυτό που θέλω εγώ, και ενώ τώρα καταλαβαίνω πόσο επιφανειακός ήμουν, τότε φάνταζε λογικό. Αυτό ήταν, έτσι ΕΠΡΕΠΕ να είναι τα πράγματα. Απέρριψα τα καλύτερα παιδιά - χωρίς υπερβολή - για λόγους που ντρέπομαι να πω ακόμα και πίσω από την ανωνυμία που προσφέρει αυτό το blog.

Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα τώρα; Πόσο πολύ αλλάζουμε; Ευτυχώς! Έζησα έξω περνώντας μια από τις δυσκολότερες φάσεις τις ζωής μου. Επαναπροσδιόρισα τα πάντα. Ωρίμασα. Τίποτα δε μου έδειχνε το διάστημα που ήμουνα εκεί πόσο θα με άλλαζε αυτό, για πάντα και προς το καλύτερο. Λόγω των συνθηκών έζησα την Μοναξιά. Κι ενώ μέχρι πρότεινος ήταν απλά ψυχική, δηλαδή είχα έναν περίγυρο όμως ένιωθα μοναξιά μέσα μου, εκεί βίωσα την ολοκληρωτική, πλήρη και απόλυτη μοναξιά! Μακριά από κάθε γνωστό και φίλο, χιλιάδες χιλιόμετρα, και επιπλέον για λόγους που δεν μπορώ να περιγράψω τώρα, ζούσα απλά με τη δουλειά μου. Δουλειά - σπίτι, σπίτι δουλειά, σε μια χώρα που δεν μιλούσα τη γλώσσα, σε ένα άδειο ξενοδοχείο. Ο καιρός πέρασε με ταινίες και βιβλία. Φθορά.

Νόμιζα ότι οι μέρες που ζούσα ήταν ό,τι χειρότερο μου είχε συμβεί, μέρες χαμένες για πάντα από τη ζωή μου. Που να 'ξερα σε τι επίπεδα συνειδητότητας θα με έφερναν. Επιστρέφοντας απ'έξω, νέος εγώ, έβαλα νέες προτεραιότητες. Είχα μάθει με τον πιο σκληρό τρόπο τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο, τι μετράει για μένα και τι θέλω από τη ζωή μου.

Σταμάτησα να είμαι το φοβισμένο πλασματάκι που θα πέθαινε μόνο του επειδή ήταν ομοφυλόφιλος. Έμαθα ότι στη ζωή πρέπει να κυνηγάμε αυτό που θέλουμε. Για τα περισσότερα πράγματα, αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου για αυτό που πραγματικά θες στη ζωή σου, η ζωή, σου τα προσφέρει... λένε! Έπαψα να αφήνομαι στη μοίρα μου. Είπα σε δύο καλούς φίλους ποιος πραγματικά είμαι. Τους έδειξα όλο μου το είναι και με δέχτηκαν.

Μπορώ και ατενίζω το μέλλον με Ελπίδα, ελπίζω ότι κάτι θα απογίνω και 'γω, με κάποιον θα μοιραστώ τη ζωή μου, με κάποιον θα γεράσω παρέα. Κάποιον θα αγαπήσω και θα με αγαπήσει και θα περάσουν τα χρόνια. Η οικογένεια μου θα μάθει για μένα, θα με δεχτεί, και τίποτα καλύτερο στον κόσμο!

Δεν ξέρω αν κάτι από αυτά θα γίνει τελικά, όμως μπορώ να ελπίζω, έχω κάτι να περιμένω. Είμαι πιο έτοιμος από ποτέ να ζήσω, είμαι δυνατός! Στα 24 μου, κάνω μια καινούργια αρχή, ξαναγεννήθηκα και αρχίζω να ζω!

Στα ηχεία:

Καλή χρονιά!

Εύχομαι σε όλους τους συν-bloggers να τους φέρει ο καινούργιος χρόνος τα καλύτερα! Ό,τι επιθυμείτε παιδιά μέσα από την καρδιά μου! Ελπίζω να γνωρίσω έστω μερικούς από εσάς την καινούργια χρονιά!

Για μένα εύχομαι αυτό που εύστοχα διάβασα σε κάποιο από τα blogs σας...

"Περισσότερους στόχους και λιγότερα όνειρα!"

Ελπίζω το 2010 να είμαι ακόμα πιο ευτυχισμένος με ό,τι ζω και κάνω! Να μου τρώει λιγότερο χρόνο η δουλειά και να κινούμαι / γυμνάζομαι λίγο περισσότερο για να μην ξαναπάθω αυτά που έπαθα...

Με το καλό να έρθει ο καινούργιος χρόνος!

Στα ηχεία:





However you feel,
whatever it takes,
whenever it's real,
whatever awaits,
whatever you need,
however so slight,
whenever it's real,
whenever it's right!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Δυστυχώς κάποια μικροπροβλήματα υγείας με κράτησαν στην πρωτεύουσα αυτά τα Χριστούγεννα!

Είμαι στο σπίτι, δεν μπορώ ακόμα να βγω, οπότε ρεβεγιόν γιοκ! Δεν το βάζω κάτω όμως, είμαι με αυτούς που αγαπώ (μιας και... όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει το βουνό στο Μωάμεθ) και δεν θέλω τίποτε άλλο!

Εύχομαι σε όλους μας καλές γιορτές και να περνάμε όμορφα, με υγεία πάνω απ' όλα, το σημαντικότερο αγαθό όλων!

Στα ηχεία:

Παίκτης ράγκμπι ανακοινώνει ότι είναι ομοφυλόφιλος!

Αναδημοσίευση από το troktiko.blogspot.com:

"Ο Gareth Thomas ειναι ενας πολύ καλός και γνωστός παίκτης Ράγκμπι των Cardiff Blues της Ουαλίας. Σήμερα έκανε κάτι που προκάλεσε πάρα πολλές συζητήσεις και πολλές σκέψεις. Ο Grateth, που το 2001 παντρεύτηκε αποκάλυψε σε συνέντευξή του πως ειναι ομοφυλόφιλος. Ο ίδιος δεν ήταν σίγουρος για τις αντιδράσεις του κόσμου καθώς το ράγκμπι ειναι ένα ιδιαίτερο άθλημα και ειναι ο πρώτος παίκτης που κάνει κάτι τέτοιο. Ομως η ομάδα του εκθείασε πόσο καλός παίκτης ειναι και ο κόσμος βρίσκεται στο πλευρό του για το θάρρος που είχε."

Τι λέτε;
Προχωράμε ε;!

Στα ηχεία:

Prayers for Bobby

Έκλαψα σε ταινία μετά από πολλά πολλά χρόνια. Ίσως να ήταν και η πρώτη φορά που έκλαιγα τόσο πολύ...

Η συγκλονιστική - και πραγματική - ιστορία του Bobby Griffith ο οποίος οδηγήθηκε στην αυτοκτονία επειδή η οικογένειά του - και περισσότερο η μητέρα του Mary - δεν αποδέχτηκε την ομοφυλοφιλία του. Ο θάνατός του οδήγησε την μητέρα του να γίνει μια από τις πιο δραστήριες ακτιβίστριες υπέρ των gay δικαιωμάτων.

Ψάξτε τη, βρείτε τη, δείτε την ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ...

Slumdog Millionaire

Μια ταινία που γεννά έντονα συναισθήματα στον θεατή, γεμίζοντάς τον με ελπίδα, ελπίδα ότι όλα τελικά... θα πάνε καλά!

Όσοι δεν την έχετε δει και χρειάζεστε μια νότα αισιοδοξίας, δείτε τη το συντομότερο!!

Στα ηχεία:

Πόσο πιο όμορφη πια;

Η Πανσέληνος του Σεπτεμβρίου...

(κλικ για μεγέθυνση!!)

Στα ηχεία:

Διακοπές... Τέλος

Όπως για πολλούς έτσι και για μένα... οι διακοπές τελείωσαν! Θα μου πεις πως μπορείς να βάζεις θαυμαστικά σε κάτι τόσο λυπηρό όπως η επιστροφή στις δουλειές μας! Κι όμως... φτάνει! Εντάξει, φάγαμε, ήπιαμε, ξεκουραστήκαμε, πόσο πια; Ώρα να επιστρέψουμε με εργασία και χαρά!

Καλό χειμώνα :-(

(Δεν ξέρω αν είναι εμφανής ο ειρωνικός τόνος του μηνύματος...)

Στα ηχεία:

Καλό καλοκαίρι!

Εύχομαι σε όλους καλό καλοκαίρι και καλή ξεκούραση σε όσους πάρουν άδεια! Μιας και πάω στο χωριό μου, ένα πολύυυυ απομονωμένο μέρος της Ελλάδας, ίσως κάνω μέεεεερες να ξαναγράψω κάτι ή να απαντήσω σε σχόλια! (Επαρχία κάργα, το Internet ακούγεται περισσότερο ως μάρκα φυτοφαρμάκου εκεί!)

Στα ηχεία:

Όλα είναι στο μυαλό!

Χθες το βράδυ έκανα αυτό που δεν είχα ξανακάνει ποτέ. Κάτι που το επιθυμούσα καιρό και διακαώς αλλά πάντα δίσταζα και φοβόμουν. Διατηρώντας διπλή ζωή, είχα τους κρυφούς gay φίλους μου και τους "κανονικούς" καθημερινούς φίλους μου... Ποτέ δεν είχα αποκαλύψει σε κάποιον που δεν με γνώρισε ως ομοφυλόφιλο την πραγματική μου ταυτότητα. Χθες αυτό άλλαξε!

Με την - ας πούμε - Μαργαρίτα και τον - ας πούμε - Χρήστο, είμαστε φίλοι εδώ και πέντε χρόνια. Τους αγαπάω και μ' αγαπάνε όσο λίγοι φίλοι θα έκαναν. Βρισκόμαστε καθημερινά! Ενώ έχουμε περάσει τόσα και τόσα μαζί, τους έκρυβα τόσα πολλά... Τίποτα δεν γνώριζαν για τη διπλή ζωή μου. Τίποτα, διότι επιμελώς έκρυβα τα πάντα, μιλούσα για δήθεν σχέσεις και γενικά έκανα το ο,τιδήποτε για να μην "ψυλλιαστούν" τίποτα.

Εδώ και καιρό με έτρωγε το σαράκι. Δεν γίνεται να τους το κρύβω άλλο. Μου λένε τα πάντα, με έχουν σε εκτίμηση και εγώ τους πουλάω φούμαρα -σκεφτόμουν. Έπρεπε να τους το πω! Έπρεπε να τελειώσει αυτή η κοροϊδία και ό,τι ήθελε προκύψει!!

Πήρα την απόφαση γρήγορα, πολύ γρήγορα! Πρέπει να τους το πω. Τους πήγα βόλτα, δίπλα στη θάλασσα που τόσο τους αρέσει. Άρχισα να τα μασάω. "Θέλω να σας πω κάτι καιρό. Δεν νιώθετε ότι κάτι λείπει? Ότι κάτι σας κρύβω?" " Όχι, σε αγαπάμε πολύ!" να λένε αυτοί! Με τα πολλά και ενώ ήμουν έτοιμος να κάνω εμετό σταμάτησα. "Δεν μπορώ", λέω, "να σας το πω!" "Είναι κάτι που με βασανίζει καιρό, αλλά δεν μπορώ! Δεν μπορώ να σας το πώ!"
Βούρκωσα...

Πετάγετε η Μαργαρίτα... "Είσαι gay?" "Ναι" απαντώ εγώ και κουνάω δειλά το κεφάλι.

ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ, ΤΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ, ΤΟΣΟ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ.

Σιωπή! Έκπληξη στο πρόσωπό τους! Και δάκρυα! Όχι λύπης, χαράς!!! "Αυτό ήτανε??" μου λένε... "Σ' αγαπάμε!!!" μου είπαν και οι δύο. "Σ' αγαπάμε ότι κι αν κάνεις, όποιος κι αν είσαι. Είσαι ο Γιώργος, ο φίλος μας, δε θέλουμε να σε βασανίζει τίποτα! Θέλουμε να είσαι καλά και ευτυχισμένος" "Σ ' αγαπάμε!" μου έλεγαν!

Πέρασα το ομορφότερο βράδυ της ζωής μου! 'Αρχισα να τους λέω πράγματα, να με ρωτάνε, να γίνονται φίλοι μου από την αρχή!

Τους αγαπώ και μ' αγαπάνε χωρίς προϋποθέσεις!

Δεν είναι υπέροχο?

Στα ηχεία:

Άλλη μια μέρα...

Άλλη μια μέρα ήρθε και πέρασε από τη ζωή μου...

Μια μέρα σε μια ζωή κανονική κατά τα φαινόμενα, μια ζωή τόσο δήθεν ισορροπημένη που πολλοί θα ζήλευαν. Σκέφτομαι συχνά πόσο αχάριστος είμαι... Είμαι υγιής, έχω ένα πιάτο φαϊ και ένα κρεβάτι για να κοιμηθώ... Έχω δηλαδή τα στοιχειώδη και παραπάνω, τα οποία το 1/6 του παγκόσμιου πληθυσμού δεν διαθέτει όπως διάβασα πρόσφατα. Και πολλά περισσότερα: Έχω την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τις σπουδές μου, τα ενδιαφέροντά μου. Μια ολοκληρωμένη και πλήρης ζωή απ' όλες τις απόψεις.

Ο καθένας όμως, πνίγεται στη δική του κουταλιά.

Τι είναι αυτό που μου φταίει λοιπόν; Τι δεν μ' αφήνει να ευχαριστηθώ τίποτα και με κάνει να νιώθω και άσχημα από πάνω που δεν εκτιμώ όσα έχω;

Φταίει ότι όλα είναι τόσο ψεύτικα και τόσο επίπλαστα, τόσο ετοιμόρροπα και δίχως καμμία ουσία, φτιαγμένα από μένα για μένα... Όχι όμως για μένα, αλλά για τον άλλο μου εαυτό, αυτόν που δεν μπορώ ακόμα να αποδεχτώ ότι υπάρχει...

Έχω τόσα πολλά και στερούμαι τόσα λίγα. Τόσο βασικά και αναντικατάστατα όμως. Ψεύτικες σχέσεις με τους πάντες και τα πάντα, φίλους οικογένεια, όλα προσποιητά και τόσο ηλίθια... Νιώθω να πέφτω, να πέφτω δίχως άνθρωπο να με κρατήσει απ'το χέρι και να μου πει σ' αγαπώ γι' αυτό που είσαι, κι όχι γι' αυτό που νομίζω ότι είσαι...

Τόπο που κάνει αντίλαλο θα βρω να κλάψω πάλι,
να ξεγελώ το λογισμό πως κλαιν' κι ανθρώποι άλλοι

Στα ηχεία:

Μιλώντας για τους Ανθρώπους...

Ορισμένες φορές κάθομαι και απορώ... Τι είναι αυτό που κατά την ανάπτυξη ενός ανθρώπου θα τον διαφοροποιήσει από τους άλλους σε τέτοιο βαθμό, ώστε να συνυπάρχουν σε αυτόν τον πλανήτη - όχι και τόσο ειρηνικά - δαίμονες με αγίους...

Και εξηγούμαι... Στη ζωή μου, όπως είμαι σίγουρος και στις ζωές σας, μου έχει τύχει να γνωρίσω άτομα τόσο καλά που με κάνει να συγκινούμαι και να χαίρομαι και μόνο στην ιδέα ότι υπάρχουν! Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι θα έκαναν τα πάντα για να στηρίξουν το δίκαιο, το σωστό με όποιο κόστος, ακόμα και εις βάρος των δικών τους συμφερόντων. Άνθρωποι οι οποίοι αδιαφορώντας για την "πάρτη " τους και χωρίς υστεροβουλία παλεύουν για το σωστό και το δίκαιο!

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι! (όχι οι Άλλοι από το Lost, οι άλλοι, άλλοι!)
Αυτοί που αδιαφορούν για όλους και για όλα, κοιτώντας μόνο πώς θα σου την φέρουν, πώς θα κάνουν τα πάντα για να πετύχουν το δικό τους σκοπό, τη δική τους ευχαρίστηση. Άνθρωποι σκληροί, κυνικοί και άπονοι.

Τι είναι αυτό που μας κάνει αυτούς που είμαστε; Πότε γίνεται αυτό το κλικ, η αλλαγή μέσα μας, που θα προσδιορίσει μια για πάντα αν θα ανήκουμε στους δαίμονες ή στους αγίους?

Στα ηχεία:

Πέφτοντας στο κενό...

Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή του ανθρώπου, που ή πρέπει να μιλήσει, να απομυθοποιήσει κάποια πράγματα και να προχωρήσει, ή να " πέσει στο κενό " , ανήμπορος για ο,τιδήποτε άλλο...

Έτσι έγινε και με μένα. Από τη φύση μου πολύ εσωστρεφής αλλά και ταυτόχρονα φαινομενικά πολύ κοινωνικό άτομο. Ψεύτικα κοινωνικό, καθώς κρύβω ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό του "είναι" μου προσπαθώντας να ζήσω μια δήθεν κανονική ζωή, κάτι αντίθετο όμως στην πραγματικότητα για τη φύση μου...

Καιρός λοιπόν να κάνω μια αρχή... Ίσως αυτό το blog σταθεί η αφορμή να αρχίσω να μιλάω για κάποια πράγματα, να καταλάβω τι είναι σπουδαίο και τι όχι σ' αυτή τη ζωή, ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΩ...

Καιρό τώρα διαβάζω blogs "συναδέλφων" , κάτι που με έχει βοηθήσει αφάνταστα, να δω ότι υπάρχουν και άλλοι που αισθάνονται το ίδιο με μένα. Σας προσκαλώ λοιπόν, όλους εσάς τους blogo-φίλους μου στο δικό μου ταξίδι, ευχαριστώντας σας παράλληλα για όσα, άθελα και εν αγνοία σας, μου έχετε προσφέρει!

Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν... ευτυχείτε!

Στα ηχεία: