Εύχομαι σε όλους καλό καλοκαίρι και καλή ξεκούραση σε όσους πάρουν άδεια! Μιας και πάω στο χωριό μου, ένα πολύυυυ απομονωμένο μέρος της Ελλάδας, ίσως κάνω μέεεεερες να ξαναγράψω κάτι ή να απαντήσω σε σχόλια! (Επαρχία κάργα, το Internet ακούγεται περισσότερο ως μάρκα φυτοφαρμάκου εκεί!)
Χθες το βράδυ έκανα αυτό που δεν είχα ξανακάνει ποτέ. Κάτι που το επιθυμούσα καιρό και διακαώς αλλά πάντα δίσταζα και φοβόμουν. Διατηρώντας διπλή ζωή, είχα τους κρυφούς gay φίλους μου και τους "κανονικούς" καθημερινούς φίλους μου... Ποτέ δεν είχα αποκαλύψει σε κάποιον που δεν με γνώρισε ως ομοφυλόφιλο την πραγματική μου ταυτότητα. Χθες αυτό άλλαξε!
Με την - ας πούμε - Μαργαρίτα και τον - ας πούμε - Χρήστο, είμαστε φίλοι εδώ και πέντε χρόνια. Τους αγαπάω και μ' αγαπάνε όσο λίγοι φίλοι θα έκαναν. Βρισκόμαστε καθημερινά! Ενώ έχουμε περάσει τόσα και τόσα μαζί, τους έκρυβα τόσα πολλά... Τίποτα δεν γνώριζαν για τη διπλή ζωή μου. Τίποτα, διότι επιμελώς έκρυβα τα πάντα, μιλούσα για δήθεν σχέσεις και γενικά έκανα το ο,τιδήποτε για να μην "ψυλλιαστούν" τίποτα.
Εδώ και καιρό με έτρωγε το σαράκι. Δεν γίνεται να τους το κρύβω άλλο. Μου λένε τα πάντα, με έχουν σε εκτίμηση και εγώ τους πουλάω φούμαρα -σκεφτόμουν. Έπρεπε να τους το πω! Έπρεπε να τελειώσει αυτή η κοροϊδία και ό,τι ήθελε προκύψει!!
Πήρα την απόφαση γρήγορα, πολύ γρήγορα! Πρέπει να τους το πω. Τους πήγα βόλτα, δίπλα στη θάλασσα που τόσο τους αρέσει. Άρχισα να τα μασάω. "Θέλω να σας πω κάτι καιρό. Δεν νιώθετε ότι κάτι λείπει? Ότι κάτι σας κρύβω?" " Όχι, σε αγαπάμε πολύ!" να λένε αυτοί! Με τα πολλά και ενώ ήμουν έτοιμος να κάνω εμετό σταμάτησα. "Δεν μπορώ", λέω, "να σας το πω!" "Είναι κάτι που με βασανίζει καιρό, αλλά δεν μπορώ! Δεν μπορώ να σας το πώ!" Βούρκωσα...
Πετάγετε η Μαργαρίτα... "Είσαι gay?" "Ναι" απαντώ εγώ και κουνάω δειλά το κεφάλι.
ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ, ΤΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ, ΤΟΣΟ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ.
Σιωπή! Έκπληξη στο πρόσωπό τους! Και δάκρυα! Όχι λύπης, χαράς!!! "Αυτό ήτανε??" μου λένε... "Σ' αγαπάμε!!!" μου είπαν και οι δύο. "Σ' αγαπάμε ότι κι αν κάνεις, όποιος κι αν είσαι. Είσαι ο Γιώργος, ο φίλος μας, δε θέλουμε να σε βασανίζει τίποτα! Θέλουμε να είσαι καλά και ευτυχισμένος" "Σ ' αγαπάμε!" μου έλεγαν!
Πέρασα το ομορφότερο βράδυ της ζωής μου! 'Αρχισα να τους λέω πράγματα, να με ρωτάνε, να γίνονται φίλοι μου από την αρχή!
Μια μέρα σε μια ζωή κανονική κατά τα φαινόμενα, μια ζωή τόσο δήθεν ισορροπημένη που πολλοί θα ζήλευαν. Σκέφτομαι συχνά πόσο αχάριστος είμαι... Είμαι υγιής, έχω ένα πιάτο φαϊ και ένα κρεβάτι για να κοιμηθώ... Έχω δηλαδή τα στοιχειώδη και παραπάνω, τα οποία το 1/6 του παγκόσμιου πληθυσμού δεν διαθέτει όπως διάβασα πρόσφατα. Και πολλά περισσότερα: Έχω την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τις σπουδές μου, τα ενδιαφέροντά μου. Μια ολοκληρωμένη και πλήρης ζωή απ' όλες τις απόψεις.
Ο καθένας όμως, πνίγεται στη δική του κουταλιά.
Τι είναι αυτό που μου φταίει λοιπόν; Τι δεν μ' αφήνει να ευχαριστηθώ τίποτα και με κάνει να νιώθω και άσχημα από πάνω που δεν εκτιμώ όσα έχω;
Φταίει ότι όλα είναι τόσο ψεύτικα και τόσο επίπλαστα, τόσο ετοιμόρροπα και δίχως καμμία ουσία, φτιαγμένα από μένα για μένα... Όχι όμως για μένα, αλλά για τον άλλο μου εαυτό, αυτόν που δεν μπορώ ακόμα να αποδεχτώ ότι υπάρχει...
Έχω τόσα πολλά και στερούμαι τόσα λίγα. Τόσο βασικά και αναντικατάστατα όμως. Ψεύτικες σχέσεις με τους πάντες και τα πάντα, φίλους οικογένεια, όλα προσποιητά και τόσο ηλίθια... Νιώθω να πέφτω, να πέφτω δίχως άνθρωπο να με κρατήσει απ'το χέρι και να μου πει σ' αγαπώ γι' αυτό που είσαι, κι όχι γι' αυτό που νομίζω ότι είσαι...
Τόπο που κάνει αντίλαλο θα βρω να κλάψω πάλι, να ξεγελώ το λογισμό πως κλαιν' κι ανθρώποι άλλοι
Ορισμένες φορές κάθομαι και απορώ... Τι είναι αυτό που κατά την ανάπτυξη ενός ανθρώπου θα τον διαφοροποιήσει από τους άλλους σε τέτοιο βαθμό, ώστε να συνυπάρχουν σε αυτόν τον πλανήτη - όχι και τόσο ειρηνικά - δαίμονες με αγίους...
Και εξηγούμαι... Στη ζωή μου, όπως είμαι σίγουρος και στις ζωές σας, μου έχει τύχει να γνωρίσω άτομα τόσο καλά που με κάνει να συγκινούμαι και να χαίρομαι και μόνο στην ιδέα ότι υπάρχουν! Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι θα έκαναν τα πάντα για να στηρίξουν το δίκαιο, το σωστό με όποιο κόστος, ακόμα και εις βάρος των δικών τους συμφερόντων. Άνθρωποι οι οποίοι αδιαφορώντας για την "πάρτη " τους και χωρίς υστεροβουλία παλεύουν για το σωστό και το δίκαιο!
Υπάρχουν όμως και οι άλλοι! (όχι οι Άλλοι από το Lost, οι άλλοι, άλλοι!) Αυτοί που αδιαφορούν για όλους και για όλα, κοιτώντας μόνο πώς θα σου την φέρουν, πώς θα κάνουν τα πάντα για να πετύχουν το δικό τους σκοπό, τη δική τους ευχαρίστηση. Άνθρωποι σκληροί, κυνικοί και άπονοι.
Τι είναι αυτό που μας κάνει αυτούς που είμαστε; Πότε γίνεται αυτό το κλικ, η αλλαγή μέσα μας, που θα προσδιορίσει μια για πάντα αν θα ανήκουμε στους δαίμονες ή στους αγίους?
Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή του ανθρώπου, που ή πρέπει να μιλήσει, να απομυθοποιήσει κάποια πράγματα και να προχωρήσει, ή να " πέσει στο κενό " , ανήμπορος για ο,τιδήποτε άλλο...
Έτσι έγινε και με μένα. Από τη φύση μου πολύ εσωστρεφής αλλά και ταυτόχρονα φαινομενικά πολύ κοινωνικό άτομο. Ψεύτικα κοινωνικό, καθώς κρύβω ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό του "είναι" μου προσπαθώντας να ζήσω μια δήθεν κανονική ζωή, κάτι αντίθετο όμως στην πραγματικότητα για τη φύση μου...
Καιρός λοιπόν να κάνω μια αρχή... Ίσως αυτό το blog σταθεί η αφορμή να αρχίσω να μιλάω για κάποια πράγματα, να καταλάβω τι είναι σπουδαίο και τι όχι σ' αυτή τη ζωή, ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΩ...
Καιρό τώρα διαβάζω blogs "συναδέλφων" , κάτι που με έχει βοηθήσει αφάνταστα, να δω ότι υπάρχουν και άλλοι που αισθάνονται το ίδιο με μένα. Σας προσκαλώ λοιπόν, όλους εσάς τους blogo-φίλους μου στο δικό μου ταξίδι, ευχαριστώντας σας παράλληλα για όσα, άθελα και εν αγνοία σας, μου έχετε προσφέρει!
