Άλλη μια μέρα...

Άλλη μια μέρα ήρθε και πέρασε από τη ζωή μου...

Μια μέρα σε μια ζωή κανονική κατά τα φαινόμενα, μια ζωή τόσο δήθεν ισορροπημένη που πολλοί θα ζήλευαν. Σκέφτομαι συχνά πόσο αχάριστος είμαι... Είμαι υγιής, έχω ένα πιάτο φαϊ και ένα κρεβάτι για να κοιμηθώ... Έχω δηλαδή τα στοιχειώδη και παραπάνω, τα οποία το 1/6 του παγκόσμιου πληθυσμού δεν διαθέτει όπως διάβασα πρόσφατα. Και πολλά περισσότερα: Έχω την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τις σπουδές μου, τα ενδιαφέροντά μου. Μια ολοκληρωμένη και πλήρης ζωή απ' όλες τις απόψεις.

Ο καθένας όμως, πνίγεται στη δική του κουταλιά.

Τι είναι αυτό που μου φταίει λοιπόν; Τι δεν μ' αφήνει να ευχαριστηθώ τίποτα και με κάνει να νιώθω και άσχημα από πάνω που δεν εκτιμώ όσα έχω;

Φταίει ότι όλα είναι τόσο ψεύτικα και τόσο επίπλαστα, τόσο ετοιμόρροπα και δίχως καμμία ουσία, φτιαγμένα από μένα για μένα... Όχι όμως για μένα, αλλά για τον άλλο μου εαυτό, αυτόν που δεν μπορώ ακόμα να αποδεχτώ ότι υπάρχει...

Έχω τόσα πολλά και στερούμαι τόσα λίγα. Τόσο βασικά και αναντικατάστατα όμως. Ψεύτικες σχέσεις με τους πάντες και τα πάντα, φίλους οικογένεια, όλα προσποιητά και τόσο ηλίθια... Νιώθω να πέφτω, να πέφτω δίχως άνθρωπο να με κρατήσει απ'το χέρι και να μου πει σ' αγαπώ γι' αυτό που είσαι, κι όχι γι' αυτό που νομίζω ότι είσαι...

Τόπο που κάνει αντίλαλο θα βρω να κλάψω πάλι,
να ξεγελώ το λογισμό πως κλαιν' κι ανθρώποι άλλοι

Στα ηχεία:

Μιλώντας για τους Ανθρώπους...

Ορισμένες φορές κάθομαι και απορώ... Τι είναι αυτό που κατά την ανάπτυξη ενός ανθρώπου θα τον διαφοροποιήσει από τους άλλους σε τέτοιο βαθμό, ώστε να συνυπάρχουν σε αυτόν τον πλανήτη - όχι και τόσο ειρηνικά - δαίμονες με αγίους...

Και εξηγούμαι... Στη ζωή μου, όπως είμαι σίγουρος και στις ζωές σας, μου έχει τύχει να γνωρίσω άτομα τόσο καλά που με κάνει να συγκινούμαι και να χαίρομαι και μόνο στην ιδέα ότι υπάρχουν! Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι θα έκαναν τα πάντα για να στηρίξουν το δίκαιο, το σωστό με όποιο κόστος, ακόμα και εις βάρος των δικών τους συμφερόντων. Άνθρωποι οι οποίοι αδιαφορώντας για την "πάρτη " τους και χωρίς υστεροβουλία παλεύουν για το σωστό και το δίκαιο!

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι! (όχι οι Άλλοι από το Lost, οι άλλοι, άλλοι!)
Αυτοί που αδιαφορούν για όλους και για όλα, κοιτώντας μόνο πώς θα σου την φέρουν, πώς θα κάνουν τα πάντα για να πετύχουν το δικό τους σκοπό, τη δική τους ευχαρίστηση. Άνθρωποι σκληροί, κυνικοί και άπονοι.

Τι είναι αυτό που μας κάνει αυτούς που είμαστε; Πότε γίνεται αυτό το κλικ, η αλλαγή μέσα μας, που θα προσδιορίσει μια για πάντα αν θα ανήκουμε στους δαίμονες ή στους αγίους?

Στα ηχεία:

Πέφτοντας στο κενό...

Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή του ανθρώπου, που ή πρέπει να μιλήσει, να απομυθοποιήσει κάποια πράγματα και να προχωρήσει, ή να " πέσει στο κενό " , ανήμπορος για ο,τιδήποτε άλλο...

Έτσι έγινε και με μένα. Από τη φύση μου πολύ εσωστρεφής αλλά και ταυτόχρονα φαινομενικά πολύ κοινωνικό άτομο. Ψεύτικα κοινωνικό, καθώς κρύβω ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό του "είναι" μου προσπαθώντας να ζήσω μια δήθεν κανονική ζωή, κάτι αντίθετο όμως στην πραγματικότητα για τη φύση μου...

Καιρός λοιπόν να κάνω μια αρχή... Ίσως αυτό το blog σταθεί η αφορμή να αρχίσω να μιλάω για κάποια πράγματα, να καταλάβω τι είναι σπουδαίο και τι όχι σ' αυτή τη ζωή, ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΩ...

Καιρό τώρα διαβάζω blogs "συναδέλφων" , κάτι που με έχει βοηθήσει αφάνταστα, να δω ότι υπάρχουν και άλλοι που αισθάνονται το ίδιο με μένα. Σας προσκαλώ λοιπόν, όλους εσάς τους blogo-φίλους μου στο δικό μου ταξίδι, ευχαριστώντας σας παράλληλα για όσα, άθελα και εν αγνοία σας, μου έχετε προσφέρει!

Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν... ευτυχείτε!

Στα ηχεία: